καταλειπτέον
καταλειπτέον, one must leave behind
καταλειπτέον,
- one must leave behind, Ph. Bel. 100.37, Antyll. ap. Orib. 45.2.9.
καταλειπτέον, vb. de καταλείπω, Phil. byz. Bel. p. 100, 37 ; Clém. Pæd. 2, 4, § 44.