κατάστυγνος
κατάστυγνος, of sad countenance
κατάστῠγ-νος, ον,
- of sad countenance, Ath. 13.585d, Vett.Val. 2.5, Sch. E. Alc. 800.
κατά·στυγνος, ος, ον, profondément triste, abattu, Ath. 585d.
Étym. κ. στυγνός.
κατάστυγνος, sehr traurig, betrübt, Ath. XIII.585d.