καταμαραίνω
καταμαραίνω, cause to wither
καταμᾰραίνω, aor. -εμάρᾱνα Ph. 1.266:—
- cause to wither, Thphr. Ign. 10, Ph. l.c.; make lean, Luc. Tim. 17:—Pass., die away, of dropsical swellings, Hp. Prorrh. 2.6; τὸ πῦρ κ. Arist. Resp. 479a14, cf. Thphr. HP 5.9.3, etc.; τὸ πάθος (sc. τοῦ σεισμοῦ) κ. Arist. Mete. 368a7; of persons, πρὶν ἀνθῆσαι . . κ. Plu. Praec. 2.804e.
κατα·μαραίνω [μᾰ]
1 faner, flétrir, Th. Ign. 10, d’où au pass. se faner, se flétrir, fig. Plut. M. 804e ||
2 exténuer, Luc. Tim. 17, d’où au pass. s’affaisser, s’amortir, en parl. d’ulcères, Hpc. 89g ; en parl. du feu, Arstt. Respir. 17, 6, etc.
1. act. doen wegkwijnen.
2. pass. uitgeput raken; geneesk. slinken (van zwellingen).
καταμαραίνω, dürr, welk, kraftlos machen, Theophr. u. Sp.
Pass. verwelken, hinschwinden ; καταμαραίνεται τὸ πῦρ Arist. respirat. 17 ; Sp.; πολλοὶ πρὶν ἀνθῆσαι περὶ τὸ βῆμα κατεμαράνθησαν Plut. reip. ger. praec. 10.
Pass. verwelken, hinschwinden ; καταμαραίνεται τὸ πῦρ Arist. respirat. 17 ; Sp.; πολλοὶ πρὶν ἀνθῆσαι περὶ τὸ βῆμα κατεμαράνθησαν Plut. reip. ger. praec. 10.