καταλυτικός
καταλυτικός, able to dissolve
κατα-λῠτικός, ή, όν,
- able to dissolve or put an end to, ὑδέρων Antyll. ap. Orib. 6.28.1; ποιότητες κ. τῶν δυνάμεων Gal. 11.97.
καταλυτικός, ή, όν [ῠ] propre à dissoudre, Orib. p. 120 Matthäi.
Étym. καταλύω.
καταλυτικός, ή, όν, geeignet aufzulösen, zu zerstören, Sp.