καταμαίνομαι
καταμαίνομαι, do mad acts against
καταμαίνομαι, aor. Pass. -εμάνην [ᾰ],
- do mad acts against, τῶν Ἰουδαίων Ph. 2.542, cf. J. BJ 7.8.1.
κατα·μαίνομαι, f. -μανοῦμαι ou -μανήσομαι, être en fureur contre, gén. Phil. 989c ; Jos. B.J. 4, 10, 2 ; 7, 8, 1.
καταμαίνομαι, dagegen toben, rasen, τινός, gegen Einen, Philo u. a.Sp.