καυστικός
καυστικός, capable of burning
καυσ-τικός, ή, όν,
- capable of burning, opp. καυστός (capable of being burnt), τὸ καυστὸν οὐ καίεται . . ἄνευ τοῦ καυστικοῦ Arist. de An. 417a8, cf. Ph. 251a16; τὸ πῦρ φύσει κ. Phld. Mus. p.71 K.: Comp. -ώτερος Arist. PA 648b18: Sup. -ώτατος Id. Cael. 307a1, Corn. ND 32.
- b corrosive, caustic, δύναμις κ. Dsc. 2.4 (Comp.); φάρμακα κ. Gal. 11.754, Zopyr. ap. Orib. 14.57.1.
- 2 of or by means of burning, βάσανοι LXX 4 Ma. 6.27. Adv. -κῶς, βλάπτειν Eust. 70.36.
- 3 of persons, feverish, Hp. Prorrh. 1.70; also τὰ κ. inflammatory humours, Id. Epid. 4.2.
καυστικός, ή, όν :
I pass.
1 qu’on peut brûler, combustible, Arstt. P.A. 2, 2 ||
2 brûlé par la fièvre, Hpc. 72f ||
II act.
1 qui a la propriété de brûler, caustique, Arstt. Phys. 2, 1 ; Diosc. 2, 6 ||
2 qui consiste à brûler : κ. βάσανοι, Spt. 4 Macc. 6, 27, torture par le feu ||
Cp. -ώτερος, Arstt. P.A. 2, 2 ; Diosc. l. c.
Sup. -ώτατος, Arstt. Cæl. 3, 8, 6.
Étym. καυστός.
καυστικός, brennend, sengend ; Arist. part.anim. 2.2, physic. ausc. 2.1 ; häufig bei Sp. – Von der Fieberhitze, Hippocr.