κωλόβαθρον
κωλόβαθρον, stilt
κωλόβαθρ-ον, τό,
- stilt, Artem. 3.15 (v.l. καλ-).
κωλό·βαθρον, ου (τὸ) [ᾰ] échasse, Artém. 3, 15.
Étym. κῶλον, βάθρον.
κωλόβαθρον, τό, = καλόβαθρον, Stelze, Artemid. 3.15.