κωλυτής

κωλῡ-τής, οῦ, ὁ,

• hinderer, τῆς διαβάσεως Th. 3.23, cf. D. 18.72; πηλὸν . . κωλυτὴν παρασχεῖν Pl. Criti. 109a: abs., OGI 5.7 (Scepsis, iv B.C.), Vett.Val. 139.19.

κωλυτής, [ῡ], ὁ, = κωλυτήρ ; κωλ. γίγνεται τῆς διαβάσεως, er hindert, Thuc. 3.23 ; ὥστε μηκέτι πορεύεσθαι κωλυτὴν παρασχεῖν Plat. Critia. 109a.

κωλυτής κωλῡτής, οῦ, κωλύω

• a hinderer, Thuc.