κωλυτός
κωλυτός, to be hindered
κωλῡ-τός, ή, όν,
- to be hindered, Arr. Epict. 2.5.8, al.; ὑπό τινος ib. 1.17.27.
κωλυτός, ή, όν [ῡ] qu’on peut ou qu’il faut empêcher, Arr. Epict. 2, 5, 8.
Étym. vb. de κωλύω.