κωλυτικός

κωλῡ-τικός, ή, όν,

• preventive, τινος of a thing, X. Mem. 4.5.7 (Comp.), Arist. Rh. 1362a29, EN 1096b12, Thphr. Ign. 45, Epicur. Ep. 2 p.52 U., Porph. Abst. 2.47: abs., in Astrol., ἀστὴρ ἄπρακτος καὶ κ. Vett.Val. 178.30.

κωλυτικός, [ῡ], zum Verhindern, Hemmen geschickt, geeignet ; τὰ κωλυτικὰ τῶν ἐναντίων Arist. rhet. 1.6 ; τῆς φθορᾶς anim. 1.1 ; Sp.; – Kompar., τοῦ δʼ ἐπιμελεῖσθαι οἴει τι κωλυτικώτερον ἀκρασίας εἶναι Xen. Mem. 4.5.7.

κωλυτικός κωλῡτικός, ή, όν

• preventive, Xen. from κωλύω