μονοχρώματος
μονο-χρώμᾰτος, ον, = foreg., Diph.Siph. ap. Ath. 3.90d, Dsc. 2.61; of paintings, Plin. HN 35.15.
μονο·χρώματος, ος, ον [ᾰ] le préc. Diph. Siphn. (Ath. 90b).
Étym. μ. χρῶμα.
μονοχρώματος, einfarbig, Ath. III.90c.