νοσοποιός
νοσοποιός, causing sickness
νοσο-ποιός, όν,
- causing sickness, Diph.Siph. ap. Ath. 3.80e; ν. αἴτια Gal. 1.158.
- 2 metaph., causing disturbances, D.H. 8.90.
νοσο·ποιός, ός, όν :
1 qui rend malade, Mnésith. (Ath. 80e) ; Gal. 2, 316 ||
2 qui provoque des troubles, factieux, DH. 8, 90.
Étym. νόσος, ποιέω.
νοσοποιός, krank machend, Mnesith. bei Ath. II.80e ; übertr., Unruhe stiftend, Dion.Hal. 8.90.