παθοποιός
παθοποιός, causing bodily disease
πᾰθο-ποιός, όν,
- causing bodily disease, Gal. 12.251.
- 2 = παθητικός II. 3, ζῴδια Cat.Cod.Astr. 1.147.
παθο·ποιός, ός, όν [ᾰ] qui cause les affections du corps ou de l’âme, Gal. 13, 275.
Étym. πάθος, ποιέω.
παθοποιός, Leidenschaften, auch körperliche Leiden erregend, Galen. u. a.Sp.