παμπάλαιος
παμπάλαιος, very old
παμ-πάλαιος [ᾰλ], ον,
- very old, Pl. Tht. 181b, Arist. Metaph. 1074b1, cj. in ib. 983b28; opp. καινός, Plu. Cat.Ma. 1.
παμ·πάλαιος, ος, ον [ᾰλ] tout à fait ancien, Plat. Theæt. 181b ; Arstt. Metaph. 1, 3, 6 ; Plut. Cato ma. 1.
Étym. π. παλαιός.
παμπάλαιος, ganz, sehr alt ; ἄνδρες, Plat. Theaet. 184b ; Arist. Metaph. 1.3 u. öfter, u. Sp., wie Ep.adesp. (Anth. 393).
παμπάλαιος
παμ-πάλαιος, ον,
- very old, Plat., etc.