παράκοιτις
παράκοιτις, a wife, spouse
παρά-κοιτῐς, ῐος, ἡ, acc. ῐν (later -κοίτιδα Supp.Epigr. 1.455.10 (Phrygia, iii A. D.)),
- fem. of foreg., wife, αἰδοίη, θαλερή, ἰφθίμη, κυδρή, Il. 21.479, 3.53, Od. 23.92, 15.26, etc.; Ep. dat. παρακοίτῑ 3.381, Hes. Sc. 14, 46.
παρά·κοιτις, ιος, ι, ιν (ἡ) épouse, Il. 21, 479 ||
➳ Dat. épq. παρακοίτι [τῑ] Od. 3, 381 ; Hés. Sc. 14, 46.
Étym. π. κοίτη.
παράκοιτις, ιος, ἡ, fem. von παρακοίτης, Beischkäserin, gew. Ehegattin, oft bei Hom. u. Hes.; ep. dat. παρακοίτῑ, Od. 3.381 ; Hes. Sc. 14, 46 ; sp.D., wie Antip.Sid. 34 (Plan. 176).
παράκοιτις
ἡ
[παρ-, παρα- 2 + ἄκοιτις.]
Dat. sing. παρακοίτι Od. 3.381.
A wife Il. 3.53, Il. 4.60= Il. 18.365, Il. 9.590, Il. 14.346, Il. 18.184, Il. 21.479, Il. 24.60 : Od. 3.381, 451, Od. 4.228, Od. 11.298, 305, 580, Od. 15.26, Od. 21.158, Od. 23.92.
παράκοιτις , dat. παρακοιτῖ: wife.
παράκοιτις
παράκοιτῐς, ῐος, ἡ,
- a wife, spouse, Il.; Epic dat. παρακοίτῑ Od. fem. of παρακοίτης