παρακοίτης
παρακοίτης, one who sleeps beside, a bedfellow, husband, spouse
παρα-κοίτης, ου, ὁ,
- one who lies beside, bedfellow, husband, Il. 6.430, 8.156, Hes. Th. 928.
παρα·κοίτης, ου (ὁ) époux, Il. 6, 430 ; 8, 156 ; Hés. Th. 928.
Étym. π. κοίτη.
παρακοίτης, der Daneben- oder Dabeischlafende, der Ehegatte ; Il. 6.430, 8.156 ; Hes. Th. 928.
παρακοίτης
ὁ
[παρ-, παρα- 2 + ἀκοίτης.]
A husband Il. 6.430, Il. 8.156.
παρακοίτης : bed - fellow, spouse, husband, Il. 6.430 and Il. 8.156.
παρακοίτης, ου, ὁ,
κοιτή
- one who sleeps beside, a bedfellow, husband, spouse, Il., Hes.