παρακατηγόρημα
παρακατ-ηγόρημα, ατος, τό,
- = παρασύμβαμα, Stoic. 2.59, Steph. in Int. 11.16, Ammon. in Int. 44.26.
παρα·κατηγόρημα, ατος (τὸ) t. de philos. stoïcienne et de gr. proposition où l’objet dont on parle est grammaticalement régime (Σωκράτει μεταμέλει, p. opp. à une prop. où Socrate serait sujet, Σωκράτης περιπατεῖ) Rhét. 2, 612 W. ; v. κατηγόρημα et παρασύμβαμα.
παρακατηγόρημα, τό, ein Nebenbegriff, παρασύμβαμα, Schol. Luc. Vit.auct. 21.