παροίτατος
παροίτατος, η, ον, tout à fait en avant, p. suite, le premier, A. Rh. 1, 910 ; 2, 29 (sup. de πάρος 1 ; v. le suiv.).
παροίτατος, superl. zu πάροιθε, πάρος, der vorderste, auch der eheste, früheste, ὅς μιν ἔτυψε παροίτατος Ap.Rh. 2.29, vgl. 1.910.