παροίτερος
παροίτερος, the one before
πᾰροίτερος, η, ον, Comp. Adj., (πάροιθε)
- before or in front, Il. 23.459, 480: c. gen., in front of, A.R. 4.982. Adv. παροιτέρω beyond, further than, Id. 3.686.
- 2 of Time, former: neut. pl. παροίτερα of old, Euph. 34.
- IISup. πᾰροίτατος, η, ον, first, foremost, A.R. 1.910, 2.29.
παροίτερος, α, ον : qui est plus en avant :
1 avec idée de lieu, Il. 23, 459, 480 ; A. Rh. 4, 982 ||
2 avec idée de temps, Naz. 982.
Étym. cp. de πάρος ; v. le préc.
παροίτερος, kompar. zu πάροιθε, πάρος, der vordere, Il. 23.459, 480 u. sp.D.; ἔστι δέ τις πορθμοῖο παροιτέρη Ἰονίοιο νῆσος, Ap.Rh. 4.982 ; der ehere, frühere, sp.D.
• Adv. παροιτέρω , φθογγὴ δʼ οὐ προὔβαινε π. Ap.Rh. 3.686, wo Brunck περαιτέρω vermutet, was 2.425 richtige Lesart ist.
• Adv. παροιτέρω , φθογγὴ δʼ οὐ προὔβαινε π. Ap.Rh. 3.686, wo Brunck περαιτέρω vermutet, was 2.425 richtige Lesart ist.
παροίτερος
-η
[comp. fr. *πάροι. See πάροιθε.]
More forward, in front, leading : ἄλλοι μοι δοκέουσι παροίτεροι ἔμμεναι ἵπποι Il. 23.459. Cf. Il. 23.480.
παροίτερος : one in front, pl., Il. 23.459, 480.
παροίτερος
πᾰροίτερος, α, ον
Comp. of πάροιθε
- the one before or in front, Il.