πεδιήρης
πεδιήρης, abounding in plains, level
πεδῐήρης, ες,
- abounding in plains, Θρῄκης ἂμ πεδιήρεις (vulg. ἀμπεδιήρεις) . . κελεύθους A. Pers. 566 (lyr.).
πεδ·ιήρης, ης, ες, de plaine, Eschl. Pers. 566.
Étym. πεδίον, *ἄρω.
πεδιήρης, ες, aus Flächen bestehend, flächenreich, eben, Θρῄκης ἂμ πεδιήρεις δυσχίμους τε κελεύθους, Aesch. Pers. 558.
πεδιήρης
πεδι-ήρης, ες
*ἄρω
- abounding in plains, level, Aesch.