πεδητής
πεδητής, a hinderer; one who fetters
πεδητής, οῦ, Dor. -τάς, ὁ,
- one who fetters: metaph., hinderer, AP 9.756 (Aemil.).
πεδητής, οῦ (ὁ) qui entrave, qui lie, Anth. 9, 756.
Étym. πεδάω.
πεδητής, ὁ, der Fesselnde, Aemilian. 2 (IX.756), λίθος.
πεδητής, οῦ, ὁ,
πεδάω
- a hinderer, Anth.