πεδινός
πεδινός, flat, level
πεδινός, v. πεδιεινός.
πεδινός, ή, όν [ῑ]
1 qui forme une plaine, qui est en plaine, Hdt. 7, 198 ; Plat. Leg. 704d ||
2 qui a lieu en plaine, Pol. 1, 34, 8 ||
3 qui vit dans les plaines, Xén. Cyn. 5, 17 ; Th. H.P. 1, 8, 1 ||
➳ Var. πεδιεινός, d’où πεδεινός, πεδινός. Cp. -ώτερος [ῐ] Xén. An. 5, 5, 2 p.-ê. mauv. leç. ; πεδιεινότερος, Plat. l. c.
Étym. πεδίον.
πεδινός, flach, eben ; χῶρος, Her. 7.198 ; Plat. Legg. IV.704d im Komparat. (s. πεδιεινός). – In der Ebene sich aufhaltend, lebend, Hafen, im Ggstz von ὀρεινός, Xen. Cyn. 5.17.
Strong 3977
level, plain: Lk 6:17.†
πεδινός
πεδῐνός, ή, όν
πεδίον
- Iflat, level, Hdt.: comp. πεδινώτερος Plat.
- IIof or on the plain, Xen.