πεδιακός
πεδιακός, of or on the plain
πεδῐᾰκός, ή, όν,
- of or on the plain, τὰ π. Lys. Fr. 238 S.
- II π., οἱ, in Attica, party of the plain, Arist. Pol. 1305a24, Ath. 13.4; cf. πεδιάσιος, πεδιεῖς.
πεδιακός, ή, όν, de plaine, d’où subst. οἱ Πεδιακοί, Arstt. Pol. 5, 5, 9, les habitants de la plaine, en Attique.
Étym. πεδίον.
πεδιακός, = πεδινός, Sp., vgl. Harp.; οἱ πεδιακοί, die Partei der Ebene, Arist. Pol. 5.5, = πεδιεῖς.
πεδιακός
πεδιᾰκός, ή, όν
πεδίον
- of or on the plain:— οἱ πεδιακοί the party of the plain, i. e. those who opposed Peisistratus, Arist.; called οἱ ἐκ τοῦ πεδίου by Hdt.; οἱ πεδιεῖς by Plut.