πεδίον

πεδίον, τό, (πέδον)

• plain, in Hom. mostly sg., Il. 5.222, al.: in pl., 12.283, Hes. Op. 388, etc.; ἐν πεδίῳ on a fertile plain, opp. ἐν πέτραις, Men. 719.
• • • • b metaph., of the sea, δελφινοφόρον πεδίον πόντου A. Fr. 150; πόντου π. Αἰγαῖον Ion Trag. 60; π. πλόϊμα Tim. Pers. 89.
    • 2 freq. with gen. or adj. of particular plains (mostly in sg.), πεδίον Αἰσώπου A. Ag. 297; τὸ Τροίας π. S. Ph. 1435 (but τὰ Τ. π. 1376); τὸ Θήβης π. Id. OC 1312; Καϋστρίων π. Ar. Ach. 68; τὸ Κιρραῖον π. Aeschin. 3.107; τὰ Θετταλικὰ π. Pl. Plt. 264c; τὸ Ἄρειον π., = Lat. Campus Martius, D.H. 7.59.
    • • b esp. the plain of Attica, IG 1(2).842C7, Hdt. 1.59, Th. 2.55, Is. 5.22.
    • 3 ἱππέας εἰς π. προκαλεῖσθαι, prov. of challenging persons to do that in which they excel, Pl. Tht. 183d, cf. Men. 268.
  • II part of the foot next the toes, metatarsus, Gal. UP 3.5, al., Poll. 2.197.
  • III pudenda muliebria, Ar. Lys. 88.

πεδίον, τό (πέδον), Ebene, Fläche ; Hom. oft, von der Ebene um Troja, auf welcher gekämpft wird, u. von anderen Ebenen ; ποταμος πεδίονδε κάτεισιν, Il. 11.492 ; λωτεῦντα, 12.283 ; auch von Saat- u. Ackerfeld, Hes. auch plur., O. 390 ; Pind. oft, κελαινεφέων πεδίων δεσπόταν, P. 4.52, von Kyrene ; Tragg. oft, auch zur Umschreibung dienend, τὸ Θήβης πεδίον ἀμφεστᾶσι πᾶν, Soph. O.C. 1314, d.i. Theben, wie τὰ Τροίας πεδία πορθῆσαι Phil. 908 ; Ar., der es Lys. 88 für die weibliche Scham braucht. In Prosa überall, ἐκ τῶν ὑψηλῶν εἰς τὰ πεδία καταβαίνειν, Plat. Legg. III.678c. – Die Knochen hinter den Fußzehen, Poll. 2.197.

πεδίον

-ου, τό.

• • 1

    The ground : λίθον κείμενον ἐν πεδίῳ Il. 7.265 = Il. 21.404. Cf. Il. 5.82, Il. 15.9, Il. 16.749, Il. 17.621 : Od. 3.260.

  • 2
  • • a

      A stretch or tract of low-lying and more or less level ground, a plain : πολέος πεδίοιο θέουσαι (local genit., along ..., over ...) Il. 4.244, τέμενος πεδίοιο ταμέσθαι (on the ...) Il. 9.580, πεδία λωτοῦντα Il. 12.283. Cf. Il. 6.507, Il. 11.677, 714, Il. 17.748, etc. : Od. 3.431, 485, Od. 4.602, Od. 5.329, Od. 8.122, Od. 14.267, etc.

    • b

      A particular plain.

      With defining words : π. τὸ Ἀλήϊον Il. 6.201. Cf. Il. 9.577, Il. 21.558 : Od. 4.563.

      Referring especially to the Trojan plain Il. 2.473, Il. 3.133, 252, Il. 6.2, Il. 7.66, Il. 11.496, etc.– Defined by accompanying words : Σκαμάνδριον Il. 2.465, Τρωϊκόν Il. 23.464. Cf. Il. 10.11, Il. 15.739 : Od. 11.513.

πεδῐον (-ίον, -ίῳ, -ίον; -ίων.)

• 1plain Τεύθραντος πεδίον μολών (τὴν Μυσίαν Σ.) O. 9.71 δέξαι τέ οἱ στεφάνων ἐγκώμιον τεθμόν, τὸν ἄγει πεδίων ἐκ Πίσας i. e. from Olympia O. 13.29 “φῶτα κελαινεφέων πεδίων δεσπόταν” Battos, founder of Cyrene P. 4.52 ἔνθεν δʼ ὔμμι Λατοίδας ἔπορεν Λιβύας πεδίον P. 4.259 ἦλθες ἤδη Λιβύας πεδίον P. 5.52 ἐν πεδίῳ Φλέγρας N. 1.67 (ἄρουραι) βίον ἀνδράσιν ἐπηετανὸν ἐκ πεδίων ἔδοσαν N. 6.10 χρυσὸν εὔχονται, πεδίον δʼ ἕτεροι ἀπέραντον N. 8.37 “ὅν τʼ εὐσεβέστατον φάτις Ἰαολκοῦ τράφειν πεδίον” I. 8.40 ὃ καὶ Μύσιον ἀμπελόεν αἶμαξε Τηλέφου μέλανι ῥαίνων φόνῳ πεδίον I. 8.50 μάχας ἐναριμβρότου ἔργον ἐν πεδίῳ κορύσσοντα the plain of Troy I. 8.54 ]έχεται πεδίων[ (from Σ it appears that the poet is mentioning the lack of flat land in Keos) Πα. 4. 16. ἀνὰ Δώτιον ἀνθεμόεν πεδίον πέταται *fr. 107a. 4*. Τρώιον ἂμ πεδίον fr. 172. 4. ]ν πεδίων[ (of Kirrha ?) fr. 215b. 11.

πεδίον (πέδον): plain; the freq. gen. πεδίοιο with verbs of motion is local, on, over, or through the plain.

πεδίον, ου, τό, πέδον

• a plain or flat, and collectively a plain flat open country, Hom., Hes., etc.