πεδιεινός

πεδῐεινός, ή, όν,

• flat, level, χῶρος Hdt. 7.198 (v.l. πεδινός) ; πεδιναὶ ὑποχωρήσεις Plb. 1.34.8; τὰ πεδινά Arist. Pr. 880b28, Aen.Tact. 1.2, Onos. 18, Plu. Nic. 26: Comp. πεδιεινότερος Pl. Lg. 704d; πεδινώτερος X. An. 5.5.2.
• • II of the plain, found on the plain, opp. ὄρειος, λαγώς Id. Cyn. 5.17. (πεδινός, v.l. πεδεινός) ; [δένδρα] πεδεινά Thphr. HP 1.8.1, cf. 3.11.2; πεδινὸν ἄνθος, = ἀργεμώνη, Ps.-Dsc. 2.177. (πεδιεινός may have become πεδῑνός (written also πεδεινός) about 150 B.C.; πεδῐνός is dub., since πεδινώτερος may be f. l. in X. An. l.c.)

πεδιεινός, = πεδιαῖος, Plat. Legg. IV.704d, wo Bekker πεδιεινοτέραν statt πεδινωτέραν aus fünf Handschriften hergestellt hat.