περικαίω
περικαίω, to burn round about
περικαίω, Att. περικάω,
- scorch, Thphr. CP 2.3.8, Str. 17.1.27, etc.:— Pass., to be scorched, Hdt. 4.69, Thphr. Ign. 74.
- II metaph., inflame, excite, τῆς φιλοτεκνίας περιέκαιεν ἐκείνη φύσις LXX 4 Ma. 16.3:—Pass., And. 2.2.
περι·καίω (f. -καύσω, ao. περιέκηα)
1 brûler tout autour, consumer entièrement, Th. C.P. 2, 3, 8, etc. ; Str. 805 ; au pass. Hdt. 4, 69 ||
2 enflammer ; au pass. être enflammé, s’enflammer, fig. And. 20, 1.
περικαίω, (καίω), att. περικάω, ringsumher anzünden, verbrennen ; περικεκαυμένοι, Her. 4.69 ; übertr., δεινῶς οὕτω περικαίονται, Andoc. 2.2 ; Theophr. u. Sp., wie Plut. Fab. 6.
περικαίω
Attic -κάω
fut. -καύσω
- to burn round about: — Pass. to be all scorched, Hdt.