προσκοπή

προ-σκοπή (A), ἡ,

• looking out for, ἐς π. τῶν Φοινισσῶν νεῶν οἴχεσθαι Th. 1.116; ἐς π. πεμφθέντες D.C. 36.9.

προσ-κοπή (B), ἡ,

• = πρόσκομμα, offence taken, φθόνος καὶ π. Plb. 6.7.8; π. καὶ μύσος Id. 30.29.7; πρός τινα ἀλλοτριότης καὶ π. Id. 31.10.4, cf. Phld. Po.Herc. 994.38, D.S. 31.17; νοσήματα κατὰ προσκοπὴν γινόμενα, i.e. antipathies, Chrysipp.Stoic. 3.102; προσκοπῆς ἄξιος S.E. M. 1.195: but μηδεμίαν π. διδόναι give no cause of offence, 2 Ep.Cor. 6.3.

2. προσ-κοπή -ῆς, ἡ [προσκόπτω] aanstoot: μηδεμίαν ἐν μηδενὶ διδόντες προσκοπήν niemand enige aanstoot gevend NT 2 Cor. 6.3.

προσκοπή ¹, ἡ, das Vorherspähen, Auskundschaften, die Rekognoszierung, Thuc. 1.116.

προσκοπή ², ἡ, = πρόσκομμα, Suid.; Anstoß, Beleidigung, Unwille, ἐφʼ οἷς μὲν φθόνου γενομένου καὶ προσκοπῆς, Pol. 6.7.8, u. öfter ; τοιαύτη τις ὑπέδραμε προσκοπὴ καὶ μῖσος κατὰ τῶν προειρημένων, 30.20.8 ; καὶ ἀλλοτριότης, 31.18.4 ; Plut. u. a.Sp.

προσκοπή προσ-κοπή, ἡ, = πρόσκομμα

• an offence, Polyb.

προσκοπή from προσκοπέω προ-σκοπή, ἡ,

• a looking out for, Thuc.