πρόσκρουσις
πρόσκρουσις, a dashing against
πρόσ-κρουσις, εως, ἡ,
- dashing against a thing, Plu. QConv. 2.696b (pl.).
- II offence, πρόσκρουσιν προσκροῦσαί τινι give him offence, Id. Cic. 34, cf. Coniug. 2.138e (pl.), etc.
πρόσκρουσις, εως (ἡ) heurt, choc, Plut. M. 696a ; fig. offense, Plut. Cic. 34, etc.
Étym. προσκρούω.
πρόσκρουσις, ἡ, das Anstoßen, auch = πρόσκρουμα, Plut. Cic. 34, oft.
πρόσκρουσις, εως,
from προσκρούω
- a dashing against a thing: an offence, Plut.