πρόσκρουσμα
πρόσκρουσμα, that against which one strikes, a stumbling-block, offence
πρόσ-κρουσμα, ατος, τό,
- that against which one strikes, obstacle, Arist. PA 658a7 (pl.).
- 2 knock, Hippiatr. 96.
- II stumbling-block, cause of offence or friction, D. 54.3 (pl.), J. BJ 1.26.3 (pl.); πολιτικὰ π. τοῖς δημάρχοις πρὸς τοὺς ὑπάτους συνέστη D.H. 10.31, cf. 4.25; τὰ περὶ τὴν σιτοδοσίαν π. Id. 7.45.—The form πρόσκρουμα (which is preferred by Thom.Mag. p.317 R., citing Aristid. 1.455 J.) freq. occurs in the same Mss. as πρόσκρουσμα, cf. Plu. Sanit. 2.137c with Coniug. 141b, al.
πρόσκρουσμα, ατος (τὸ) ce contre quoi on se heurte, obstacle, Arstt. P.A. 2, 13, 12 ; p. suite, sujet de mécontentement, Dém. 1257, 8 ; DH. 4, 25 ; 7, 45 ; 10, 31.
Étym. προσκρούω.
πρόσκρουσμα, τό, = πρόσκρουμα ; neben ἔχθρα, Dem. 54.3 ; Plut. Non Posse 29.
πρόσκρουσμα, ατος, τό,
- that against which one strikes, a stumbling-block, offence, Dem. from προσκρούω