συμπολίτης
συμπολίτης, a fellow-citizen
συμπολῑτ-ης, ου, ὁ,
- fellow-citizen, E. Heracl. 826, J. AJ 19.2.2, IG 14.1878 (Rome); condemned by Phryn. 150: fem. συμπολῑτ-ῖτις, D.S. 34/5.2.16, Eust. 119.6.
συμ·πολίτης, ου (ὁ) [ῑ] concitoyen, Eur. Her. 826 ; El. V.H. 3, 24 ; NT. Eph. 2, 19.
συμπολίτης, ὁ, Mitbürger ; ξυμπολίταις ἀνδράσι, Aesch. Spt. 587 ; Eur. Heracl. 826 ; unattisch nach Luc. Soloec. 5.
Strong 4847
*
a fellow-citizen: pl., σ. τ. ἁγίων, opp. to ξένοι κ. πάροικοι, Eph 2:19 (Eur.; C.I., 6446; condemned by Atticists; v. Rutherford, NPhr., 255 f.).†
συμπολίτης
συμ-πολί_της, ου, ὁ,
- a fellow-citizen, Eur.