συνθηρατής
συνθηρατής, one who joins in quest of
συνθηρ-ᾱτής, οῦ, ὁ,
- one who joins in quest of, τῶν φίλων X. Mem. 3.11.15.
συνθηρατής, οῦ (ὁ) [ᾱ] compagnon de chasse, Xén. Mem. 3, 11, 15.
Étym. συνθηράω.
συνθηρατής, [ᾱ], ὁ, Mitjäger, Xen. Mem. 3.11.15.
συνθηρατής
συνθηρᾱτής, οῦ, ὁ,
- one who joins in quest of, τινός Xen. from συνθηράω