σχοίατο
σχοίᾰτο (Il. 2.98), σχοίην, v. ἔχω.
σχοίατο [ᾰ] 3 pl. opt. ao. 2 moy. d’ἔχω.
σχοίατο
3 pl. aor. opt. mid. ἔχω.
σχοίατο : see ἔχω.
3 pl. aor. opt. mid. ἔχω.