τερμόνιος
τερμόνιος, at the world’s end
τερμόνιος, α, ον,
- at the worldʼs end, πάγος A. Pr. 117 (lyr.).
τερμόνιος, α, ον, qui est à l’extrémité, Eschl. Pr. 117.
Étym. τέρμων.
τερμόνιος, = τέρμιος ; Aesch. πάγος, Prom. 117 ; τὸ τερμόνιον, Philodem. 12 (XI.20), f.l. τερμόριον.
τερμόνιος, α, ον
- at the worldʼs end, Aesch. from τέρμων