τολμητός
τολμητός, to be ventured
τολμ-ητός, ή, όν, also ός, όν E. Hel. 816:—
- ventured, to be ventured, πὰν τόλμᾱτον Sapph. 2.17; ἔστʼ ἐκείνῳ πάντα . . τολμητά within the compass of his daring, S. Ph. 634, cf. Cratin. 324b; ἐλπὶς τ. E. l.c.
τολμητός, ή, όν, qu’on peut ou qu’il faut oser, Soph. Ph. 634 ; Eur. Hel. 816 ||
➳ Fém. -ός, Eur. l. c. Dor. τολματός [ᾱ] Sapph. 2, 17 dout.
Étym. vb. de τολμάω.
τολμητός, adj. verb. von τολμάω, gewagt, erfrecht, zu wagen ; Sappho ; ἀλλʼ ἔστʼ ἐκείνῳ πάντα λεκτά, πάντα δὲ τολμητά, Soph. Phil. 630 ; Eur. Hel. 822.
τολμητός, ή, όν
verb. adj. of τολμάω
- to be ventured; ἔστʼ ἐκείνῳ πάντα τολμητά all things are within the compass of his daring, Soph.; ἐλπὶς τ. Eur.