τρίκωλος
τρίκωλος, three-membered
τρῐ-κωλος, ον,
- three-membered, μερίοδος Hermog. Inv. 4.3, cf. Demetr. Eloc. 17: τρίκωλον, τό, a sentence of three clauses, D.H. Comp. 9, Quint. Inst. 9.3.77, cf. Donat. ad Ter. Hec. 291.
τρί·κωλος, ος, ον [ῐ] à trois membres ; τὸ τρίκωλον, DH. Comp. 8 ; Quint. 9, 3, 77, phrase ou période à trois membres.
Étym. τρεῖς, κῶλον.
τρίκωλος, dreigliederig, τὸ τρίκωλον, ein dreigliederiger Redesatz, Dion.Hal. C.V. p. 108.