τροχάω
τροχάω, revolve
τροχ-άω, Ep. form of τροχάζω, Arat. 1105, APl. 16.275 (Posidipp.), Anacreont. 29.6, etc.; of the stars,
- revolve, Arat. 227.
τροχάω-ῶ (seul. prés. et impf.)
1 courir, Arat. 1105 ; Anacr. 32, 6 ||
2 avoir la forme d’une roue, être rond, Nic. Th. 166, au part. épq. τροχόωσα.
Étym. τροχός.
τροχάω, ep. Nebenform von τροχάζω, laufen, Anacr. 29.6 ; bes. sich im Kreise, in die Runde drehen, dah. auch kreisförmig, rund sein, Arat. 227, und Nic. Th. 166, τροχόωσαν ἅλωνα, runde Tenne.
τροχάω
[τρέχω. Cf. τρωχάω.]
Acc. sing. masc. pres. pple. τροχόωντα.
To run Od. 15.451.
τροχάω : only part., ἅμα τροχόωντα, running about after me, Od. 15.451†.