τροχαῖος

τροχαῖος, α, ον, (τρόχος)

• running, spinning, πανία (spools) AP 6.288 (Leon.).
• • II τροχαῖος (sc. πούς), ὁ, a trochee or foot consisting of a long and a short syllable (also called χορεῖος), Pl. R. 400b, etc.; used in quick time, Arist. Rh. 1408b36, cf. Po. 1452b24, and v. τροχερός:—hence,
  • • 2 in Music, οἱ σαλπικταὶ τροχαῖόν τι συμβοήσαντες playing a brisk march, D.C. 56.22; τ. νόμος a tune in trochaic time, invented by Terpander, Plu. Mus. 2.1132d, cf. Poll. 4.65.
    • 3 tribrach (⏑⏑⏑), Quint. Inst. 9.4.82.
    • 4 τ. σημαντὸς ὁ ἐξ ὀκτασήμου θέσεως καὶ τετρασήμου ἄρσεως (⏘ ⏘ – –) Aristid.Quint. 1.16; τ. ἀπὸ ἰάμβου (⏑–|–⏑–⏑–⏑) ibid.
  • III τροχαῖα· μέσα ἐν κύβοις, ἢ ὁδός, ὡς Ῥίνθων (Fr. 26), Hsch. (perh. τρόχια and τροχιά).

τροχαῖος, laufend, schnell, gew. in der Metrik, ὁ τροχαῖος, sc. πούς, der Trochäus, ein Versfuß, aus einer langen und einer kurzen Silbe bestehend (– ◡), der auch χορεῖος genannt wird, Plat. Rep. III.400b ; – οἱ σαλπιγκταὶ τροχαῖόν τι συμβοήσαντες, sie bliesen einen Geschwindmarsch, Suid.

τροχαῖος

• • Irunning, tripping, Anth.
  • IIτροχαῖος (sc. πούς) , a trochee or foot consisting of a long and short syllable, used in quick time, Plat., Arist.