φθογγή
φθογγή, voice
φθογγ-ή, ἡ, poet. form of φθόγγος,
- voice of men, Il. 2.791, A. Supp. 197, etc.; of the Sirens, v.l. for φθόγγον in Od. 12.198; οἶκος εἰ φθογγὴν λάβοι σαφέστατʼ ἂν λέξειεν A. Ag. 37, cf. E. Hipp. 418; τῶν ἁλόντων καὶ κρατησάντων . . φθογγάς A. Ag. 325; of the voice of Orpheus, ἦγε πάντʼ ἀπὸ φθογγῆς ib. 1630; βάλλει με . . φ. του S. Ph. 206 (lyr.); of birds and animals, ὥστʼ ἀηδόνος στόμα φθογγὰς ἱεῖσα E. Hec. 338; φ. ὀΐων τε καὶ αἰγῶν Od. 9.167; μόσχων E. IT 293 (pl.).
φθογγή, ῆς (ἡ) voix, particul. :
1 voix de l’homme, Il. 2, 791, etc. ; Od. 12, 198 ; Eschl. Ag. 325, 1630, etc. ; Soph. Ph. 205, etc. ||
2 voix des animaux (brebis, chèvres, Od. 9, 167 ; veaux, Eur. I.T. 293).
Étym. φθέγγω.
φθογγή, ἡ, die Stimme, bes. des Menschen, Hom. öfter, aber auch der Tiere, Od. 9.167 ; oft bei Tragg. : οἶκος δʼ αὐτός, εἰ φθογγὴν λάβοι, σαφέστατʼ ἂν λέξειεν Aesch. Ag. 37 ; Suppl. 194 u. oft ; βάλλει μʼ ἐτύμα φθογγά του Soph. Phil. 205 ; O.R. 1310 ; μή ποτε φθογγὴν ἀφῇ Eur. Hipp. 418 ; πάσας φθογγὰς ἱεῖσα Hec. 338.
φθογγή
-ῆς, ἡ
[φθέγγομαι.]
A voice or cry Il. 16.508 : Od. 9.167.
The voice : εἴσατο φθογγὴν πολίτῃ (in voice) Il. 2.791. Cf. Il. 13.216.
φθογγή = φθόγγος.
φθογγή, ἡ,
= φθόγγος, Hom., etc.