ἀκατηγόρητος
ἀκατηγόρητος, not accused
ἀκατ-ηγόρητος, ον,
- not accused, PTeb. 5.47 (ii B. C.), Sammelb. 343 (Alexandria), D.S. 11.46, J. AJ 17.11.3, BGU 183.8 (i A. D.); blameless, Phalar. Ep. 10.
I
1 jur., de pers. que no está acusado, libre de acusaciones
ἀ. καὶ ἀνεπίλημπτος
• de abstr. impune
οὐκ ἐάσομεν τὴν Παυσανίου κακίαν ... ἀκατηγόρητον
• jur. acusado sin formación de juicio
ἀκατηγόρητοί τε ... ἐκτείνοντο
2 ref. la conducta irreprochable
ὁ δὲ τελευτήσας ἀ.
ἄμεμπτον καὶ [ἀ]κ[α]τηγόρητον ἑαυτὴν παρεχομέ[νην ἐν τῇ συμβιώσει
• crist. inocente de pecado
τὰ αὐτῆς οἰκειούμενος ἀ. πάθη
II adv. -ως irreprochablemente
νῦν μὲν γὰρ ὡς ἄνθρωπος ἀ. προσκυνεῖ
ἀ·κατηγόρητος, ος, ον :
1 non accusé, DS. 11, 46 ||
2 irréprochable, Phalar. Ep. 55, p. 182 Valckenaer.
Étym. ἀ, κατηγορέω.
ἀκατηγόρητος, unangeklagt, DS. 11.46 ; tadellos, Phalar. 55.