ἀμελητέον
ἀμελητέον, one must neglect
ἀμελ-ητέον,
- one must neglect, τινός Isoc. 9.7: also in pl., ἀμελητέα ἐστί τινος Arr. An. 1.24.1.
- II ἀμελητέος, α, ον, to be neglected, Luc. Tim. 9, Arr. An. 1.7.4.