ἀνεπίστρεπτος
ἀνεπίστρεπτος, without turning round
ἀνεπί-στρεπτος, ον, prop.
- without turning round: hence metaph., indifferent, heedless, πάντων Phld. Herc. 1251.17, cf. Artem. 2.37. Adv. -τως Arr. Epict. 2.9.4, PMag.Par. 1.45: also -τεί or -τί Ph. 1.90 (-τί), Plu. Aud. 2.46e, Def.orac. 418b, PMag.Lond. 121.439.
1 indiferente, que no presta atención de pers., c. gen.
πάντων
τοῦ ζῴου
• subst. τὸ ἀ. indiferencia
τὸ ἀνεπίστρεπτον τῶν ἐντυγχανόντων
2 adv. -ως sin prestar atención
ποιοῦμεν
ἠθροίζοντο
ἀν·επίστρεπτος, ος, ον, qui ne se détourne pas, indifférent : τινος, Artém. 2, 37 ; Syn. 145c, à qqe ch.
Étym. ἀν-, ἐπιστρέφω.
ἀνεπίστρεπτος, sich nicht kehrend an etwas, unbekümmert um etwas, τινός, Synes.