ἀνεπίσχετος
ἀνεπίσχετος, not to be stopped
ἀνεπί-σχετος, ον,
- not to be stopped, ὁρμή J. Vit. 51; φορή Aret. SD 2.5; σακρύων ἀ. πηγαί Aristaenet. 2.5; of persons, Ph. 2.268. Adv. -τως Id. 1.296, Plu. Ages. 27.
1 que no puede ser detenido, incontenible
ὁρμή
φορή
δακρύων ... πηγαί
• de pers., Ph.2.268.
2 adv. -ως inconteniblemente
αἵματος ... ῥέοντος ἀ.
ὕοντος ἡμῖν ἀ. οὐρανοῦ
ἀν·επίσχετος, ος, ον, qu’on ne peut retenir, Aristén. 2, 5 ; Phil. 1, 187, 305.
Étym. ἀν-, ἐπίσχω.
ἀνεπίσχετος, unaufhaltsam, Sp.; adv., Plut. Ages. 27.