ἀπείριτος
ἀπείριτος, boundless, immense
ἀπείρῐτος, ον,
- = ἀπειρέσιος, Od. 10.195, Hes. Th. 109; boundless, immense, νῆσος D.P. 4; γαῖα Orph. Fr. 91, al.: neut. pl. as Adv., ἀπείριτα δηριόωντες Timo 12 [786].
1 infinito, ilimitado, inmenso
πόντος
γαῖα
αἶα
νῆσος ἀ.
τύμβος
• fig. sin límites
κάλλος
ὄλβος
2 inextricable, impenetrable
σχοίνῳ βατιᾷ τ' ἐν ἀπειρίτῳ
3 neutr. como adv. sin fin, incesantemente
ἀπείριτα δηριόωντες
ἀπείριτον ὁμάδησαν
ἀπείριτος, ος, ον [ᾰῐ] infini, immense, Od. 10, 195 ; Hés. Th. 109 (ἄπειρος 2).
ἀπείριτος, unendlich, Od. 10.195 πόντος ; Hes. Th. 109 ; oft sp.D., z.B. νῆσος Dion.Per. 4.
ἀπείριτος
[as ἀπειρέσιος.]
Boundless Od. 10.195.
ἀπείρῐτος, -ον
- 1impenetrable (v. W. Schulze, Q. E., 1163) βατιᾷ τʼ ἐν ἀπειρίτῳ (ἀπειρά (ν) τῳ codd.; ἀπειρίτῳ Heyne) O. 6.54
ἀπείριτος = ἀπειρέσιος, Od. 10.195†.
ἀπείριτος
= ἀπειρέσιος, Od., Hes.