ἀπείρατος
ἀπείρατος, see ἀπείρητος
ἀπείρατος2, impenetrable
ἀπείρᾱτος, ον, Dor. and Att. for ἀπείρητος.
ἀπείρᾰτος, ον, (-ṇ-τος, cf. πειραίνω)
- impenetrable, Pi. O. 6.54.
- II ἄπειρος (B), v.l. in Hp. Flat. 3, dub. in Dam. Pr. 107.
1 ἀ·πείρατος, ος, ον [ρᾱ]
I pass. non essayé, non tenté, Hdt. 7, 9 ; τινι, Dém. 310, 11 ; Luc. Tox. 3, par qqn ||
II intr. sans expérience de, ignorant de, gén. Hh. Ven. 133 ; Pd. O. 10, 18 ; N. 1, 23 ; Démad. 181, 1 ; abs. sans expérience, Od. 2, 170 ; Pd. O. 8, 61 ||
III tr. qui ne tente rien, Pd. I. 3, 48 ||
➳ Épq. et ion. ἀπείρητος, Il. 12, 304 ; Hh. l. c. Fém. ἀπειρήτη, Hh. l. c.
Étym. ἀ, πειράω.
2 ἀ·πείρατος, ος, ον [ρᾰ p. licence poét. p. ρᾱ] impénétrable, Pd. O. 6, 54.
Étym. ἀ, πειράομαι.
3 ἀ·πείρατος, ος, ον [ρᾰ] c. ἀπείραντος, Orph. fr. 9, 1.
1. act. zonder ervaring (met), onervaren (in):
2. pass. onbeproefd, niet geprobeerd:
ἀπείρατος ¹, [ρᾱ], (vgl. ἀπείρητος), unversucht, οὐδὲν ἀπείρατον ἦν τούτοις κατʼ ἐμοῦ, sie ließen nichts unversucht, Dem. 18.249 ; πόντος ἀπ. τοῖς Ἕλλησιν Luc. Tox. 3 ; nichts versucht habend, unkundig, Pind. abs., Ol. 8.61 ; καλῶν 10.18 ; ἀλλοδαπῶν οὐκ ἀπ. δόμοι, von Fremden nicht unbesucht, N. 1.23 ; oft in sp. Prosa ; τὸ ἀπείρατον, Unerfahrenheit, Arr. An. 5.27.8.
ἀπείρατος ², [ᾰ], = ἀπέρατος, Pind. Ol. 6.54, s. Böckh zu der St.
ἀπείρατος ³, [ᾰ], = ἀπείραντος Orph. frg. 9.1.
ἀ˘πείρᾱτος
- 1inexperienced κουφότεραι γὰρ ἀπειράτων φρένες O. 8.61 τῶν ἀπειράτων γὰρ ἄγνωτοι σιωπαί (τῶν μὴ πειρωμένων ἀγῶνος. Σ.) I. 4.30 c. gen., στρατὸν μηδʼ ἀπείρατον καλῶν O. 11.18 θαμὰ δʼ ἀλλοδαπῶν οὐκ ἀπείρατοι δόμοι ἐντί pr. N. 1.23