ἀποίχομαι
ἀποίχομαι, to be gone away, to be far from
- to be gone away, to be far from, keep aloof from a thing, c. gen., ἀποίχονται πολέμοιο Il. 11.408; ἀποίχεαι ἀνδρός hast forsaken him, 19.342.
- 2 abs., to be gone, to have departed, ὅπως δὴ δηρὸν ἀποίχεται how long he has been gone, Od. 4.109; ἀνδρὸς ἀποιχομένοιο πολὺν χρόνον 21.70, cf. 1.253; περὶ πατρὸς ἀποιχομένοιο ἐρέσθαι his absent father, 1.135, cf. E. Hel. 1306 (lyr.); ἀ. εἰς τάξιν πάλιν Id. Heracl. 818: imper. ἀποίχεσθε begone! Hecat. 30 J.
- 3 to have perished, ἀποίχεται χάρις E. HF 134 (lyr.); of persons, to be dead and gone, ἀπολιπών μʼ ἀποίχεται Ar. Ra. 83; in full, ἀ. βιότοιο v.l. in AP 10.59 (Pall.); οἱ ἀποιχόμενοι, = οἱ τελευτήσαντες, Pi. P. 1.93, cf. 3.3, SIG 1219.10 (iii B.C.).
- 4 μηνὸς ἀποιχομένου, = φθίνοντος, Arat. 810.
- 5 ἀποιχομένου μίτου, of a broken lyre-string, AP 6.54 (Paul.Sil.).
A intr.
I
1 en ind. o part. c. aspecto de perf. estar alejado, ausente c. gen. y/o determ. temp.
πολέμοιο
ἀνδρός
ἐμῶν γλυκὺ φέγγος ἀποιχόμενον πάλαι ὄσσων
ὅπως δὴ δηρὸν ἀποίχεται
ἀνδρὸς ἀποιχομένοιο πολὺν χρόνον
πολλὸν ἀποιχομένου Ὀδυσῆος
• abs.
ἵνα μιν περὶ πατρὸς ἀποιχομένοιο ἔροιτο
πόθῳ τᾶς ἀποιχομένας ... κούρας
ἀποίχεται· ἀφίσταται
2 haber partido c. prep. y ac. indic. lugar o tiempo
ἀποιχομένου ... ἐς Πέρσας τοῦ Σμέρδιος
ὡς ἐπύθετο τοὺς Ἕλληνας ἀποιχομένους ὑπὸ νύκτα
3 fig. haber desaparecido, haber muerto
οὐδ' ἀποίχεται χάρις
ἀπολιπών μ' ἀποίχεται
οἱ ἀποιχόμενοι ἄνδρες
los muertosop. οἱ ζῶντες
ἀποιχομένης Ἀριάδνης
• de una cuerda de cítara estar roto, AP 6.54 (Paul.Sil.).
II c. aspecto de pres.
1 en impf. e imperat. c. prep. y ac. o adv. irse
ἀπῴχετ' ἐς τάξιν πάλιν
volvió de nuevo a la formaciónἀπῴχοντο
partieronἔξω ἀποίχετο
ἐς ἄλλον τινὰ δῆμον ἀποίχεσθε
πρὸς τὸν κύριον
2 del mes
μηνὸς ἀποιχομένου
en la última parte del mes
3 pasar, ir de camino
χέρε (sic) παροδῖτ' ἀποιχόμενος
B tr. enviar
τὸν Ιακωβ ... ἀπῴχετο εἰς τὴν Μεσοποταμίαν
envió a Jacob a Mesopotamia
1. weg zijn, afwezig zijn; weggaan, met prep.:
2. overdr. van pers. gestorven zijn; van zaken verloren zijn, vernietigd zijn.
[ἀπ-, ἀπο- 1.]
- 1
To be gone or absent: πατρὸς ἀποιχομένοιο Od. 1.135, Od. 3.77, Od. 19.19, δηρὸν ἀποίχεται (has been long away) Od. 4.109. Cf. Od. 1.253, Od. 14.8, 450, Od. 17.296, Od. 8.70, 395.
- 2
With genit., to hold aloof from, forsake: ἀνδρὸς ἑῆος Il. 19.342.
To hold aloof from, shrink from: πολέμοιο Il. 11.408.
- 1
- 1depart, met., die ὀπιθόμβροτον αὔχημα δόξας οἶον ἀποιχομένων ἀνδρῶν δίαιταν μανύει P. 1.93 ἤθελον Χίρωνά κε ζώειν τὸν ἀποιχόμενον P. 3.3
- 1to be gone away, to be far from, c. gen., Il., Attic
- 2absol. to be gone, to have departed, to be absent, Od.: hence, to be gone, to have perished, ἀποίχεται χάρις Eur.: of persons, to be dead and gone, Pind., Ar.