ἀποιμώζω
ἀποιμώζω, to bewail loudly
- bewail loudly, τι A. Ag. 329, S. Ph. 278; τινά A. Fr. 138, Antipho 5.41; ἀ. τι πρός τινα E. Med. 31; ἀ. ἑαυτόν τινος D.H. 5.8.
1 quejarse, lamentarse de c. ac. de cosa
φιλτάτων μόρον
ποῖ' ἀποιμῶξαι (δοκεῖς) κακά;
• abs.
νῦν ἀποιμώζω παρών
ἀποιμώζει τις
ὅταν ... ταύτην (οὐσίαν) ἐκτίνων ἀποιμώζῃ
cuando ... al tener que pagarla (la herencia) se queja
2 llorar, gemir por c. ac. de pers.
ἀποίμωξόν με
ἀ. ἐμὴν δέσποιναν
ἀπῴμωξεν ἐμέ τε καὶ αὑτόν
ἢν μή ποτε ... αὐτὴ πρὸς αὑτὴν πατέρ' ἀποιμώξῃ φίλον
σὺ ... τόνδ' ἀποιμώξῃ νεκρόν;
• c. pron. refl. y gen. de causa
ἀποιμώξας ἑαυτὸν τῆς καθεξούσης τὸν οἶκον ἐρημίας
quejándose de la desolación que va a sobrevenir a la casa
- to bewail loudly, c. acc., Trag.