ἀποκαυλιστέον
ἀποκαυλιστέον, one must break off
ἀποκαυλ-ιστέον,
- one must break off, Antyll. ap. Orib. 44.23.20.
hay que partir
τὰ ὀστέα
ἀποκαυλιστέον, vb. d’ἀποκαυλίζω, Antyll. (Orib. 3, 620 B.-Dar.).