ἀποφάσκω
ἀποφάσκω, to deny
- = ἀπόφημι, only in pres. inf. and part., and impf.:— deny, Plu. E apud Delph. 2.393c; τί τινος Simp. in Ph. 218.11:—Pass., Dam. Pr. 445; in S. OT 485 οὔτε δοκοῦντʼ οὔτʼ ἀποφάσκονθʼ is interpreted by Sch. οὔτε πιστὰ οὔτε ἄπιστα ‘neither commanding assent nor suffering denial’ (but better referred to ἐμέ understood, ‘neither assenting nor denying’):—ὁ ἀποφάσκων [λόγος], name of a sophism, Arr. Epict. 3.9.21; title of work by Chrysippus, Stoic. 2.8.
negar, decir que no
οὔτε δοκοῦντ' οὔτ' ἀποφάσκονθ'
(cosas que) ni acepto ni rechazoἀποφάσκειν δὲ τόν ἀριστερόν (sc. οἰωνόν)
• negar
αὐτὸ τῆς ὕλης
• excluir
Ἀπόλλων ... οἷον ἀρνούμενος τὰ πολλὰ καὶ τὸ πλῆθος ἀποφάσκων ἐστίν
(el nombre de) Apolo se opone a la pluralidad y excluye la multiplicidad
• gram. negar
ἡ οὒ ἀπόφασις τὸ ἐναντίον ἀναιροῦσα αὐτὸ μόνον τὰ ὁριστικὰ ἀποφάσκει
• en part. como tít. de unas obras de Crisipo
λόγοι ἀποφάσκοντες πρὸς γυμνασίαν, περὶ ἀποφάσκοντος πρὸς τὸν Ἀριστοκρέοντα
• mismo sent. como n. pr. de un sofisma ὁ Ἀποφάσκων (sc. λόγος) el Negante Arr.Epict.3.9.21.
- to deny, οὔτε δοκοῦντʼ οὔτʼ ἀποφάσκοντʼ neither in assent nor denial, Soph.