ἀπρόπτωτος
ἀπρόπτωτος, not precipitate
ἀπρό-πτωτος, ον,
- not precipitate, Chrysipp.Stoic. 2.40; συγκατάθεσις Arr. Epict. 2.8.29, cf. M.Ant. 4.49. Adv. -τως Chrysipp.Stoic. 3.50.
I
1 de una afirmación no temerario
συγκατάθεσις
• no precipitado
δεῖ γὰρ τὸν ἀπρόπτωτον ἀ(ν)έλ(κ)υστόν τε εἶναι ὑπὸ φαντασίας
2 de pers. libre de juicios precipitados
τὸ συμβεβηκὸς τοῦτο κωλύει σε ... εἶναι ... ἀπρόπτωτον
• de abstr. firme, seguro
τῇ τῶν θεῶν ἀπροπτώτῳ συμμαχίᾳ
II adv. -ως sin precipitación
ἀ. ἀκοῦσαι
ἀ·πρόπτωτος, ος, ον, non précipité, réfléchi, Arr. Epict. 2, 8, 29.
Étym. ἀ, προπίπτω.
ἀπρόπτωτος, sich nicht schnell wohin neigend, vorsichtig im Beistimmen, Epict.
• Adv ., Plut.
• Adv ., Plut.