ἀπόσιτος
ἀπόσιτος, abstaining from food
ἀπόσῑτ-ος, ον,
- = ἄσιτος, having eaten nothing, ἡμερῶν τοσούτων ἀ. Hld. 8.7, cf. Ael. ap. Ar.Byz. Epit. 82.14, Luc. Hist.Conscr. 21.
- 2 hungry, Philonid. 1.
- II having an aversion for food, without appetite, Hp. Epid. 1.4.6 [1.26.Ϛʹ], Plu. QConv. 2.635c, Gal. 16.654, Jul. Or. 6.190d.
I inapetente, desganado
οὐκ ἀ. οὐδὲ διψώδης
μάλα ἀπόσιτοι γίνονται οἱ τοιοῦτοι
οὐκ ἀ. δὲ πάνυ οὐδὲ πυρετώδεες
• c. gen.
ἀπόσιτοι πάντων γευμάτων
no queriendo probar nada
II
1 que no ha comido, que está ayuno, que pasa hambre
ἐγὼ δ' ἀπόσιτος ὢν τοιαῦτ' οὐκ ἀνέχομαι
aunque no he comido, no puedo soportar tal (comida)ἡμερῶν τοσούτων
τρίτην ἔχων ὁ κύων ἀ. τὴν ἡμέραν
2 no invitado al banquete c. gen.
τῶν θείων ... γάμων
ἀπό·σιτος, ος, ον [ῑ]
1 qui n’a rien mangé, Philonid. (Ath. 247e) ||
2 qui s’abstient de manger, Luc. H. conscr. 21, etc. ||
3 qui a le dégoût des aliments, Hpc. 940h ; El. N.A. 6, 12.
Étym. ἀ. σῖτος.
1. niets gegeten hebbend, nuchter.
2. zonder eetlust.
ἀπόσιτος, [ῑ], = ἄσιτος, der nichts gegessen hat, Philonid. bei Ath. VI.247e ; vgl. III.84e ; Luc. Quom. hist. scrib. 21 ; – appetitlos, Hippocr. Ael. N.A. 6.12.
ἀπόσιτος
- abstaining from food, Luc.